నారాయణీయం దశక 17 - ధ్రువచరితం

ఉత్తానపాదనృపతేర్మనునందనస్య జాయా బభూవ సురుచిర్నితరామభీష్టా । అన్యా సునీతిరితి భర్తురనాదృతా సా త్వామేవ నిత్యమగతిః శరణం గతాఽభూత్ ॥1॥

అంకే పితుః సురుచిపుత్రకముత్తమం తం దృష్ట్వా ధ్రువః కిల సునీతిసుతోఽధిరోక్ష్యన్ । ఆచిక్షిపే కిల శిశుః సుతరాం సురుచ్యా దుస్సంత్యజా ఖలు భవద్విముఖైరసూయా ॥2॥

త్వన్మోహితే పితరి పశ్యతి దారవశ్యే దూరం దురుక్తినిహతః స గతో నిజాంబామ్ । సాఽపి స్వకర్మగతిసంతరణాయ పుంసాం త్వత్పాదమేవ శరణం శిశవే శశంస ॥3॥

ఆకర్ణ్య సోఽపి భవదర్చననిశ్చితాత్మా మానీ నిరేత్య నగరాత్ కిల పంచవర్షః । సందృష్టనారదనివేదితమంత్రమార్గ- స్త్వామారరాధ తపసా మధుకాననాంతే ॥4॥

తాతే విషణ్ణహృదయే నగరీం గతేన శ్రీనారదేన పరిసాంత్వితచిత్తవృత్తౌ । బాలస్త్వదర్పితమనాః క్రమవర్ధితేన నిన్యే కఠోరతపసా కిల పంచమాసాన్ ॥5॥

తావత్తపోబలనిరుచ్ఛ్-వసితే దిగంతే దేవార్థితస్త్వముదయత్కరుణార్ద్రచేతాః । త్వద్రూపచిద్రసనిలీనమతేః పురస్తా- దావిర్బభూవిథ విభో గరుడాధిరూఢః ॥6॥

త్వద్దర్శనప్రమదభారతరంగితం తం దృగ్భ్యాం నిమగ్నమివ రూపరసాయనే తే । తుష్టూషమాణమవగమ్య కపోలదేశే సంస్పృష్టవానసి దరేణ తథాఽఽదరేణ ॥7॥

తావద్విబోధవిమలం ప్రణువంతమేన- మాభాషథాస్త్వమవగమ్య తదీయభావమ్ । రాజ్యం చిరం సమనుభూయ భజస్వ భూయః సర్వోత్తరం ధ్రువ పదం వినివృత్తిహీనమ్ ॥8॥