నారాయణీయం దశక 29 - మోహిన్యవతారం ఆది

ఉద్గచ్ఛతస్తవ కరాదమృతం హరత్సు దైత్యేషు తానశరణాననునీయ దేవాన్ । సద్యస్తిరోదధిథ దేవ భవత్ప్రభావా- దుద్యత్స్వయూథ్యకలహా దితిజా బభూవుః ॥1॥

శ్యామాం రుచాఽపి వయసాఽపి తనుం తదానీం ప్రాప్తోఽసి తుంగకుచమండలభంగురాం త్వమ్ । పీయూషకుంభకలహం పరిముచ్య సర్వే తృష్ణాకులాః ప్రతియయుస్త్వదురోజకుంభే ॥2॥

కా త్వం మృగాక్షి విభజస్వ సుధామిమామి- త్యారూఢరాగవివశానభియాచతోఽమూన్ । విశ్వస్యతే మయి కథం కులటాఽస్మి దైత్యా ఇత్యాలపన్నపి సువిశ్వసితానతానీః ॥3॥

మోదాత్ సుధాకలశమేషు దదత్సు సా త్వం దుశ్చేష్టితం మమ సహధ్వమితి బ్రువాణా । పంక్తిప్రభేదవినివేశితదేవదైత్యా లీలావిలాసగతిభిః సమదాః సుధాం తామ్ ॥4॥

అస్మాస్వియం ప్రణయిణీత్యసురేషు తేషు జోషం స్థితేష్వథ సమాప్య సుధాం సురేషు । త్వం భక్తలోకవశగో నిజరూపమేత్య స్వర్భానుమర్ధపరిపీతసుధం వ్యలావీః ॥5॥

త్వత్తః సుధాహరణయోగ్యఫలం పరేషు దత్వా గతే త్వయి సురైః ఖలు తే వ్యగృహ్ణన్ । ఘోరేఽథ మూర్ఛతి రణే బలిదైత్యమాయా- వ్యామోహితే సురగణే త్వమిహావిరాసీః ॥6॥

త్వం కాలనేమిమథ మాలిముఖాంజఘంథ శక్రో జఘాన బలిజంభవలాన్ సపాకాన్ । శుష్కార్ద్రదుష్కరవధే నముచౌ చ లూనే ఫేనేన నారదగిరా న్యరుణో రణం త్వమ్ ॥7॥

యోషావపుర్దనుజమోహనమాహితం తే శ్రుత్వా విలోకనకుతూహలవాన్ మహేశః । భూతైస్సమం గిరిజయా చ గతః పదం తే స్తుత్వాఽబ్రవీదభిమతం త్వమథో తిరోధాః ॥8॥