নারাযণীয়ং দশক 17 - ধ্রুবচরিতম্

ഉത്താനപാദനൃപതേര്മനുനംദനസ്യ ജായാ ബഭൂവ സുരുചിര്നിതരാമഭീഷ്ടാ । അന്യാ സുനീതിരിതി ഭര്തുരനാദൃതാ സാ ത്വാമേവ നിത്യമഗതിഃ ശരണം ഗതാഽഭൂത് ॥1॥

അംകേ പിതുഃ സുരുചിപുത്രകമുത്തമം തം ദൃഷ്ട്വാ ധ്രുവഃ കില സുനീതിസുതോഽധിരോക്ഷ്യന് । ആചിക്ഷിപേ കില ശിശുഃ സുതരാം സുരുച്യാ ദുസ്സംത്യജാ ഖലു ഭവദ്വിമുഖൈരസൂയാ ॥2॥

ത്വന്മോഹിതേ പിതരി പശ്യതി ദാരവശ്യേ ദൂരം ദുരുക്തിനിഹതഃ സ ഗതോ നിജാംബാമ് । സാഽപി സ്വകര്മഗതിസംതരണായ പുംസാം ത്വത്പാദമേവ ശരണം ശിശവേ ശശംസ ॥3॥

ആകര്ണ്യ സോഽപി ഭവദര്ചനനിശ്ചിതാത്മാ മാനീ നിരേത്യ നഗരാത് കില പംചവര്ഷഃ । സംദൃഷ്ടനാരദനിവേദിതമംത്രമാര്ഗ- സ്ത്വാമാരരാധ തപസാ മധുകാനനാംതേ ॥4॥

താതേ വിഷണ്ണഹൃദയേ നഗരീം ഗതേന ശ്രീനാരദേന പരിസാംത്വിതചിത്തവൃത്തൌ । ബാലസ്ത്വദര്പിതമനാഃ ക്രമവര്ധിതേന നിന്യേ കഠോരതപസാ കില പംചമാസാന് ॥5॥

താവത്തപോബലനിരുച്ഛ്-വസിതേ ദിഗംതേ ദേവാര്ഥിതസ്ത്വമുദയത്കരുണാര്ദ്രചേതാഃ । ത്വദ്രൂപചിദ്രസനിലീനമതേഃ പുരസ്താ- ദാവിര്ബഭൂവിഥ വിഭോ ഗരുഡാധിരൂഢഃ ॥6॥

ത്വദ്ദര്ശനപ്രമദഭാരതരംഗിതം തം ദൃഗ്ഭ്യാം നിമഗ്നമിവ രൂപരസായനേ തേ । തുഷ്ടൂഷമാണമവഗമ്യ കപോലദേശേ സംസ്പൃഷ്ടവാനസി ദരേണ തഥാഽഽദരേണ ॥7॥

താവദ്വിബോധവിമലം പ്രണുവംതമേന- മാഭാഷഥാസ്ത്വമവഗമ്യ തദീയഭാവമ് । രാജ്യം ചിരം സമനുഭൂയ ഭജസ്വ ഭൂയഃ സർവോത്തരം ധ്രുവ പദം വിനിവൃത്തിഹീനമ് ॥8॥