ನಾರಾಯಣೀಯಂ ದಶಕ 40 - ಪೂತನಾಮೋಕ್ಷಂ

ತದನು ನಂದಮಮಂದಶುಭಾಸ್ಪದಂ ನೃಪಪುರೀಂ ಕರದಾನಕೃತೇ ಗತಂ। ಸಮವಲೋಕ್ಯ ಜಗಾದ ಭವತ್ಪಿತಾ ವಿದಿತಕಂಸಸಹಾಯಜನೋದ್ಯಮಃ ॥1॥

ಅಯಿ ಸಖೇ ತವ ಬಾಲಕಜನ್ಮ ಮಾಂ ಸುಖಯತೇಽದ್ಯ ನಿಜಾತ್ಮಜಜನ್ಮವತ್ । ಇತಿ ಭವತ್ಪಿತೃತಾಂ ವ್ರಜನಾಯಕೇ ಸಮಧಿರೋಪ್ಯ ಶಶಂಸ ತಮಾದರಾತ್ ॥2॥

ಇಹ ಚ ಸಂತ್ಯನಿಮಿತ್ತಶತಾನಿ ತೇ ಕಟಕಸೀಮ್ನಿ ತತೋ ಲಘು ಗಮ್ಯತಾಮ್ । ಇತಿ ಚ ತದ್ವಚಸಾ ವ್ರಜನಾಯಕೋ ಭವದಪಾಯಭಿಯಾ ದ್ರುತಮಾಯಯೌ ॥3॥

ಅವಸರೇ ಖಲು ತತ್ರ ಚ ಕಾಚನ ವ್ರಜಪದೇ ಮಧುರಾಕೃತಿರಂಗನಾ । ತರಲಷಟ್ಪದಲಾಲಿತಕುಂತಲಾ ಕಪಟಪೋತಕ ತೇ ನಿಕಟಂ ಗತಾ ॥4॥

ಸಪದಿ ಸಾ ಹೃತಬಾಲಕಚೇತನಾ ನಿಶಿಚರಾನ್ವಯಜಾ ಕಿಲ ಪೂತನಾ । ವ್ರಜವಧೂಷ್ವಿಹ ಕೇಯಮಿತಿ ಕ್ಷಣಂ ವಿಮೃಶತೀಷು ಭವಂತಮುಪಾದದೇ ॥5॥

ಲಲಿತಭಾವವಿಲಾಸಹೃತಾತ್ಮಭಿರ್ಯುವತಿಭಿಃ ಪ್ರತಿರೋದ್ಧುಮಪಾರಿತಾ । ಸ್ತನಮಸೌ ಭವನಾಂತನಿಷೇದುಷೀ ಪ್ರದದುಷೀ ಭವತೇ ಕಪಟಾತ್ಮನೇ ॥5॥

ಸಮಧಿರುಹ್ಯ ತದಂಕಮಶಂಕಿತಸ್ತ್ವಮಥ ಬಾಲಕಲೋಪನರೋಷಿತಃ । ಮಹದಿವಾಮ್ರಫಲಂ ಕುಚಮಂಡಲಂ ಪ್ರತಿಚುಚೂಷಿಥ ದುರ್ವಿಷದೂಷಿತಮ್ ॥7॥

ಅಸುಭಿರೇವ ಸಮಂ ಧಯತಿ ತ್ವಯಿ ಸ್ತನಮಸೌ ಸ್ತನಿತೋಪಮನಿಸ್ವನಾ । ನಿರಪತದ್ಭಯದಾಯಿ ನಿಜಂ ವಪುಃ ಪ್ರತಿಗತಾ ಪ್ರವಿಸಾರ್ಯ ಭುಜಾವುಭೌ ॥8॥

ಭಯದಘೋಷಣಭೀಷಣವಿಗ್ರಹಶ್ರವಣದರ್ಶನಮೋಹಿತವಲ್ಲವೇ । ವ್ರಜಪದೇ ತದುರಃಸ್ಥಲಖೇಲನಂ ನನು ಭವಂತಮಗೃಹ್ಣತ ಗೋಪಿಕಾಃ ॥9॥