நாராயணீயம் த³ஶக 55 - காலியனர்தனம்

अथ वारिणि घोरतरं फणिनं प्रतिवारयितुं कृतधीर्भगवन् । द्रुतमारिथ तीरगनीपतरुं विषमारुतशोषितपर्णचयम् ॥1॥

अधिरुह्य पदांबुरुहेण च तं नवपल्लवतुल्यमनोज्ञरुचा । ह्रदवारिणि दूरतरं न्यपतः परिघूर्णितघोरतरंग्गणे ॥2॥

भुवनत्रयभारभृतो भवतो गुरुभारविकंपिविजृंभिजला । परिमज्जयति स्म धनुश्शतकं तटिनी झटिति स्फुटघोषवती ॥3॥

अथ दिक्षु विदिक्षु परिक्षुभित- भ्रमितोदरवारिनिनादभरैः । उदकादुदगादुरगाधिपति- स्त्वदुपांतमशांतरुषाऽंधमनाः ॥4॥

फणशृंगसहस्रविनिस्सृमर- ज्वलदग्निकणोग्रविषांबुधरम् । पुरतः फणिनं समलोकयथा बहुशृंगिणमंजनशैलमिव ॥5॥

ज्वलदक्षि परिक्षरदुग्रविष- श्वसनोष्मभरः स महाभुजगः । परिदश्य भवंतमनंतबलं समवेष्टयदस्फुटचेष्टमहो ॥6॥

अविलोक्य भवंतमथाकुलिते तटगामिनि बालकधेनुगणे । व्रजगेहतलेऽप्यनिमित्तशतं समुदीक्ष्य गता यमुनां पशुपाः ॥7॥

अखिलेषु विभो भवदीय दशा- मवलोक्य जिहासुषु जीवभरम् । फणिबंधनमाशु विमुच्य जवा- दुदगम्यत हासजुषा भवता ॥8॥

अधिरुह्य ततः फणिराजफणान् ननृते भवता मृदुपादरुचा । कलशिंजितनूपुरमंजुमिल- त्करकंकणसंकुलसंक्वणितम् ॥9॥