നാരായണീയം ദശക 12 - വരാഹാവതാരമ്

സ്വായംഭുവോ മനുരഥോ ജനസര്ഗശീലോ ദൃഷ്ട്വാ മഹീമസമയേ സലിലേ നിമഗ്നാമ് । സ്രഷ്ടാരമാപ ശരണം ഭവദംഘ്രിസേവാ- തുഷ്ടാശയം മുനിജനൈഃ സഹ സത്യലോകേ ॥1॥

കഷ്ടം പ്രജാഃ സൃജതി മയ്യവനിര്നിമഗ്നാ സ്ഥാനം സരോജഭവ കല്പയ തത് പ്രജാനാമ് । ഇത്യേവമേഷ കഥിതോ മനുനാ സ്വയംഭൂഃ - രംഭോരുഹാക്ഷ തവ പാദയുഗം വ്യചിംതീത് ॥ 2 ॥

ഹാ ഹാ വിഭോ ജലമഹം ന്യപിബം പുരസ്താ- ദദ്യാപി മജ്ജതി മഹീ കിമഹം കരോമി । ഇത്ഥം ത്വദംഘ്രിയുഗലം ശരണം യതോഽസ്യ നാസാപുടാത് സമഭവഃ ശിശുകോലരൂപീ ।3॥

അംഗുഷ്ഠമാത്രവപുരുത്പതിതഃ പുരസ്താത് ഭോയോഽഥ കുംഭിസദൃശഃ സമജൃംഭഥാസ്ത്വമ് । അഭ്രേ തഥാവിധമുദീക്ഷ്യ ഭവംതമുച്ചൈ - ർവിസ്മേരതാം വിധിരഗാത് സഹ സൂനുഭിഃ സ്വൈഃ ॥4॥

കോഽസാവചിംത്യമഹിമാ കിടിരുത്ഥിതോ മേ നാസാപുടാത് കിമു ഭവേദജിതസ്യ മായാ । ഇത്ഥം വിചിംതയതി ധാതരി ശൈലമാത്രഃ സദ്യോ ഭവന് കില ജഗര്ജിഥ ഘോരഘോരമ് ॥5॥

തം തേ നിനാദമുപകര്ണ്യ ജനസ്തപഃസ്ഥാഃ സത്യസ്ഥിതാശ്ച മുനയോ നുനുവുര്ഭവംതമ് । തത്സ്തോത്രഹര്ഷുലമനാഃ പരിണദ്യ ഭൂയ- സ്തോയാശയം വിപുലമൂര്തിരവാതരസ്ത്വമ് ॥6॥

ഊര്ധ്വപ്രസാരിപരിധൂമ്രവിധൂതരോമാ പ്രോത്ക്ഷിപ്തവാലധിരവാങ്മുഖഘോരഘോണഃ । തൂര്ണപ്രദീര്ണജലദഃ പരിഘൂര്ണദക്ഷ്ണാ സ്തോതൃന് മുനീന് ശിശിരയന്നവതേരിഥ ത്വമ് ॥7॥

അംതര്ജലം തദനുസംകുലനക്രചക്രം ഭ്രാമ്യത്തിമിംഗിലകുലം കലുഷോര്മിമാലമ് । ആവിശ്യ ഭീഷണരവേണ രസാതലസ്ഥാ - നാകംപയന് വസുമതീമഗവേഷയസ്ത്വമ് ॥8॥