നാരായണീയം ദശക 14 - കപിലാവതാരമ്

സമനുസ്മൃതതാവകാംഘ്രിയുഗ്മഃ സ മനുഃ പംകജസംഭവാംഗജന്മാ । നിജമംതരമംതരായഹീനം ചരിതം തേ കഥയന് സുഖം നിനായ ॥1॥

സമയേ ഖലു തത്ര കര്ദമാഖ്യോ ദ്രുഹിണച്ഛായഭവസ്തദീയവാചാ । ധൃതസര്ഗരസോ നിസര്ഗരമ്യം ഭഗവംസ്ത്വാമയുതം സമാഃ സിഷേവേ ॥2॥

ഗരുഡോപരി കാലമേഘക്രമം വിലസത്കേലിസരോജപാണിപദ്മമ് । ഹസിതോല്ലസിതാനനം വിഭോ ത്വം വപുരാവിഷ്കുരുഷേ സ്മ കര്ദമായ ॥3॥

സ്തുവതേ പുലകാവൃതായ തസ്മൈ മനുപുത്രീം ദയിതാം നവാപി പുത്രീഃ । കപിലം ച സുതം സ്വമേവ പശ്ചാത് സ്വഗതിം ചാപ്യനുഗൃഹ്യ നിര്ഗതോഽഭൂഃ ॥4॥

സ മനുഃ ശതരൂപയാ മഹിഷ്യാ ഗുണവത്യാ സുതയാ ച ദേവഹൂത്യാ । ഭവദീരിതനാരദോപദിഷ്ടഃ സമഗാത് കര്ദമമാഗതിപ്രതീക്ഷമ് ॥5॥

മനുനോപഹൃതാം ച ദേവഹൂതിം തരുണീരത്നമവാപ്യ കര്ദമോഽസൌ । ഭവദര്ചനനിവൃതോഽപി തസ്യാം ദൃഢശുശ്രൂഷണയാ ദധൌ പ്രസാദമ് ॥6॥

സ പുനസ്ത്വദുപാസനപ്രഭാവാ- ദ്ദയിതാകാമകൃതേ കൃതേ വിമാനേ । വനിതാകുലസംകുലോ നവാത്മാ വ്യഹരദ്ദേവപഥേഷു ദേവഹൂത്യാ ॥7॥

ശതവര്ഷമഥ വ്യതീത്യ സോഽയം നവ കന്യാഃ സമവാപ്യ ധന്യരൂപാഃ । വനയാനസമുദ്യതോഽപി കാംതാ- ഹിതകൃത്ത്വജ്ജനനോത്സുകോ ന്യവാത്സീത് ॥8॥