നാരായണീയം ദശക 29 - മോഹിന്യവതാരം ആദി

ഉദ്ഗച്ഛതസ്തവ കരാദമൃതം ഹരത്സു ദൈത്യേഷു താനശരണാനനുനീയ ദേവാന് । സദ്യസ്തിരോദധിഥ ദേവ ഭവത്പ്രഭാവാ- ദുദ്യത്സ്വയൂഥ്യകലഹാ ദിതിജാ ബഭൂവുഃ ॥1॥

ശ്യാമാം രുചാഽപി വയസാഽപി തനും തദാനീം പ്രാപ്തോഽസി തുംഗകുചമംഡലഭംഗുരാം ത്വമ് । പീയൂഷകുംഭകലഹം പരിമുച്യ സർവേ തൃഷ്ണാകുലാഃ പ്രതിയയുസ്ത്വദുരോജകുംഭേ ॥2॥

കാ ത്വം മൃഗാക്ഷി വിഭജസ്വ സുധാമിമാമി- ത്യാരൂഢരാഗവിവശാനഭിയാചതോഽമൂന് । വിശ്വസ്യതേ മയി കഥം കുലടാഽസ്മി ദൈത്യാ ഇത്യാലപന്നപി സുവിശ്വസിതാനതാനീഃ ॥3॥

മോദാത് സുധാകലശമേഷു ദദത്സു സാ ത്വം ദുശ്ചേഷ്ടിതം മമ സഹധ്വമിതി ബ്രുവാണാ । പംക്തിപ്രഭേദവിനിവേശിതദേവദൈത്യാ ലീലാവിലാസഗതിഭിഃ സമദാഃ സുധാം താമ് ॥4॥

അസ്മാസ്വിയം പ്രണയിണീത്യസുരേഷു തേഷു ജോഷം സ്ഥിതേഷ്വഥ സമാപ്യ സുധാം സുരേഷു । ത്വം ഭക്തലോകവശഗോ നിജരൂപമേത്യ സ്വര്ഭാനുമര്ധപരിപീതസുധം വ്യലാവീഃ ॥5॥

ത്വത്തഃ സുധാഹരണയോഗ്യഫലം പരേഷു ദത്വാ ഗതേ ത്വയി സുരൈഃ ഖലു തേ വ്യഗൃഹ്ണന് । ഘോരേഽഥ മൂര്ഛതി രണേ ബലിദൈത്യമായാ- വ്യാമോഹിതേ സുരഗണേ ത്വമിഹാവിരാസീഃ ॥6॥

ത്വം കാലനേമിമഥ മാലിമുഖാംജഘംഥ ശക്രോ ജഘാന ബലിജംഭവലാന് സപാകാന് । ശുഷ്കാര്ദ്രദുഷ്കരവധേ നമുചൌ ച ലൂനേ ഫേനേന നാരദഗിരാ ന്യരുണോ രണം ത്വമ് ॥7॥

യോഷാവപുര്ദനുജമോഹനമാഹിതം തേ ശ്രുത്വാ വിലോകനകുതൂഹലവാന് മഹേശഃ । ഭൂതൈസ്സമം ഗിരിജയാ ച ഗതഃ പദം തേ സ്തുത്വാഽബ്രവീദഭിമതം ത്വമഥോ തിരോധാഃ ॥8॥