നാരായണീയം ദശക 59 - വേണുഗാനവര്ണനമ്

ത്വദ്വപുര്നവകലായകോമലം പ്രേമദോഹനമശേഷമോഹനമ് । ബ്രഹ്മ തത്ത്വപരചിന്മുദാത്മകം വീക്ഷ്യ സമ്മുമുഹുരന്വഹം സ്ത്രിയഃ ॥1॥

മന്മഥോന്മഥിതമാനസാഃ ക്രമാത്ത്വദ്വിലോകനരതാസ്തതസ്തതഃ । ഗോപികാസ്തവ ന സേഹിരേ ഹരേ കാനനോപഗതിമപ്യഹര്മുഖേ ॥2॥

നിര്ഗതേ ഭവതി ദത്തദൃഷ്ടയസ്ത്വദ്ഗതേന മനസാ മൃഗേക്ഷണാഃ । വേണുനാദമുപകര്ണ്യ ദൂരതസ്ത്വദ്വിലാസകഥയാഽഭിരേമിരേ ॥3॥

കാനനാംതമിതവാന് ഭവാനപി സ്നിഗ്ധപാദപതലേ മനോരമേ । വ്യത്യയാകലിതപാദമാസ്ഥിതഃ പ്രത്യപൂരയത വേണുനാലികാമ് ॥4॥

മാരബാണധുതഖേചരീകുലം നിർവികാരപശുപക്ഷിമംഡലമ് । ദ്രാവണം ച ദൃഷദാമപി പ്രഭോ താവകം വ്യജനി വേണുകൂജിതമ് ॥5॥

വേണുരംധ്രതരലാംഗുലീദലം താലസംചലിതപാദപല്ലവമ് । തത് സ്ഥിതം തവ പരോക്ഷമപ്യഹോ സംവിചിംത്യ മുമുഹുർവ്രജാംഗനാഃ ॥6॥

നിർവിശംകഭവദംഗദര്ശിനീഃ ഖേചരീഃ ഖഗമൃഗാന് പശൂനപി । ത്വത്പദപ്രണയി കാനനം ച താഃ ധന്യധന്യമിതി നന്വമാനയന് ॥7॥

ആപിബേയമധരാമൃതം കദാ വേണുഭുക്തരസശേഷമേകദാ । ദൂരതോ ബത കൃതം ദുരാശയേത്യാകുലാ മുഹുരിമാഃ സമാമുഹന് ॥8॥

പ്രത്യഹം ച പുനരിത്ഥമംഗനാശ്ചിത്തയോനിജനിതാദനുഗ്രഹാത് । ബദ്ധരാഗവിവശാസ്ത്വയി പ്രഭോ നിത്യമാപുരിഹ കൃത്യമൂഢതാമ് ॥9॥