നാരായണീയം ദശക 66 - ഗോപീജനാഹ്ലാദനമ്

ഉപയാതാനാം സുദൃശാം കുസുമായുധബാണപാതവിവശാനാമ് । അഭിവാംഛിതം വിധാതും കൃതമതിരപി താ ജഗാഥ വാമമിവ ॥1॥

ഗഗനഗതം മുനിനിവഹം ശ്രാവയിതും ജഗിഥ കുലവധൂധര്മമ് । ധര്മ്യം ഖലു തേ വചനം കര്മ തു നോ നിര്മലസ്യ വിശ്വാസ്യമ് ॥2॥

ആകര്ണ്യ തേ പ്രതീപാം വാണീമേണീദൃശഃ പരം ദീനാഃ । മാ മാ കരുണാസിംധോ പരിത്യജേത്യതിചിരം വിലേപുസ്താഃ ॥3॥

താസാം രുദിതൈര്ലപിതൈഃ കരുണാകുലമാനസോ മുരാരേ ത്വമ് । താഭിസ്സമം പ്രവൃത്തോ യമുനാപുലിനേഷു കാമമഭിരംതുമ് ॥4॥

ചംദ്രകരസ്യംദലസത്സുംദരയമുനാതടാംതവീഥീഷു । ഗോപീജനോത്തരീയൈരാപാദിതസംസ്തരോ ന്യഷീദസ്ത്വമ് ॥5॥

സുമധുരനര്മാലപനൈഃ കരസംഗ്രഹണൈശ്ച ചുംബനോല്ലാസൈഃ । ഗാഢാലിംഗനസംഗൈസ്ത്വമംഗനാലോകമാകുലീചകൃഷേ ॥6॥

വാസോഹരണദിനേ യദ്വാസോഹരണം പ്രതിശ്രുതം താസാമ് । തദപി വിഭോ രസവിവശസ്വാംതാനാം കാംത സുഭ്രുവാമദധാഃ ॥7॥

കംദലിതഘര്മലേശം കുംദമൃദുസ്മേരവക്ത്രപാഥോജമ് । നംദസുത ത്വാം ത്രിജഗത്സുംദരമുപഗൂഹ്യ നംദിതാ ബാലാഃ ॥8॥

വിരഹേഷ്വംഗാരമയഃ ശൃംഗാരമയശ്ച സംഗമേ ഹി ത്വമ് നിതരാമംഗാരമയസ്തത്ര പുനസ്സംഗമേഽപി ചിത്രമിദമ് ॥9॥