నారాయణీయం దశక 33 - అంబరీషచరితం

വൈവസ്വതാഖ്യമനുപുത്രനഭാഗജാത- നാഭാഗനാമകനരേംദ്രസുതോഽംബരീഷഃ । സപ്താര്ണവാവൃതമഹീദയിതോഽപി രേമേ ത്വത്സംഗിഷു ത്വയി ച മഗ്നമനാസ്സദൈവ ॥1॥

ത്വത്പ്രീതയേ സകലമേവ വിതന്വതോഽസ്യ ഭക്ത്യൈവ ദേവ നചിരാദഭൃഥാഃ പ്രസാദമ് । യേനാസ്യ യാചനമൃതേഽപ്യഭിരക്ഷണാര്ഥം ചക്രം ഭവാന് പ്രവിതതാര സഹസ്രധാരമ് ॥2॥

സ ദ്വാദശീവ്രതമഥോ ഭവദര്ചനാര്ഥം വര്ഷം ദധൌ മധുവനേ യമുനോപകംഠേ । പത്ന്യാ സമം സുമനസാ മഹതീം വിതന്വന് പൂജാം ദ്വിജേഷു വിസൃജന് പശുഷഷ്ടികോടിമ് ॥3॥

തത്രാഥ പാരണദിനേ ഭവദര്ചനാംതേ ദുർവാസസാഽസ്യ മുനിനാ ഭവനം പ്രപേദേ । ഭോക്തും വൃതശ്ചസ നൃപേണ പരാര്തിശീലോ മംദം ജഗാമ യമുനാം നിയമാന്വിധാസ്യന് ॥4॥

രാജ്ഞാഽഥ പാരണമുഹൂര്തസമാപ്തിഖേദാ- ദ്വാരൈവ പാരണമകാരി ഭവത്പരേണ । പ്രാപ്തോ മുനിസ്തദഥ ദിവ്യദൃശാ വിജാനന് ക്ഷിപ്യന് ക്രുധോദ്ധൃതജടോ വിതതാന കൃത്യാമ് ॥5॥

കൃത്യാം ച താമസിധരാം ഭുവനം ദഹംതീ- മഗ്രേഽഭിവീക്ഷ്യനൃപതിര്ന പദാച്ചകംപേ । ത്വദ്ഭക്തബാധമഭിവീക്ഷ്യ സുദര്ശനം തേ കൃത്യാനലം ശലഭയന് മുനിമന്വധാവീത് ॥6॥

ധാവന്നശേഷഭുവനേഷു ഭിയാ സ പശ്യന് വിശ്വത്ര ചക്രമപി തേ ഗതവാന് വിരിംചമ് । കഃ കാലചക്രമതിലംഘയതീത്യപാസ്തഃ ശർവം യയൌ സ ച ഭവംതമവംദതൈവ ॥7॥

ഭൂയോ ഭവന്നിലയമേത്യ മുനിം നമംതം പ്രോചേ ഭവാനഹമൃഷേ നനു ഭക്തദാസഃ । ജ്ഞാനം തപശ്ച വിനയാന്വിതമേവ മാന്യം യാഹ്യംബരീഷപദമേവ ഭജേതി ഭൂമന് ॥8॥