నారాయణీయం దశక 40 - పూతనామోక్షం

തദനു നംദമമംദശുഭാസ്പദം നൃപപുരീം കരദാനകൃതേ ഗതമ്। സമവലോക്യ ജഗാദ ഭവത്പിതാ വിദിതകംസസഹായജനോദ്യമഃ ॥1॥

അയി സഖേ തവ ബാലകജന്മ മാം സുഖയതേഽദ്യ നിജാത്മജജന്മവത് । ഇതി ഭവത്പിതൃതാം വ്രജനായകേ സമധിരോപ്യ ശശംസ തമാദരാത് ॥2॥

ഇഹ ച സംത്യനിമിത്തശതാനി തേ കടകസീമ്നി തതോ ലഘു ഗമ്യതാമ് । ഇതി ച തദ്വചസാ വ്രജനായകോ ഭവദപായഭിയാ ദ്രുതമായയൌ ॥3॥

അവസരേ ഖലു തത്ര ച കാചന വ്രജപദേ മധുരാകൃതിരംഗനാ । തരലഷട്പദലാലിതകുംതലാ കപടപോതക തേ നികടം ഗതാ ॥4॥

സപദി സാ ഹൃതബാലകചേതനാ നിശിചരാന്വയജാ കില പൂതനാ । വ്രജവധൂഷ്വിഹ കേയമിതി ക്ഷണം വിമൃശതീഷു ഭവംതമുപാദദേ ॥5॥

ലലിതഭാവവിലാസഹൃതാത്മഭിര്യുവതിഭിഃ പ്രതിരോദ്ധുമപാരിതാ । സ്തനമസൌ ഭവനാംതനിഷേദുഷീ പ്രദദുഷീ ഭവതേ കപടാത്മനേ ॥5॥

സമധിരുഹ്യ തദംകമശംകിതസ്ത്വമഥ ബാലകലോപനരോഷിതഃ । മഹദിവാമ്രഫലം കുചമംഡലം പ്രതിചുചൂഷിഥ ദുർവിഷദൂഷിതമ് ॥7॥

അസുഭിരേവ സമം ധയതി ത്വയി സ്തനമസൌ സ്തനിതോപമനിസ്വനാ । നിരപതദ്ഭയദായി നിജം വപുഃ പ്രതിഗതാ പ്രവിസാര്യ ഭുജാവുഭൌ ॥8॥

ഭയദഘോഷണഭീഷണവിഗ്രഹശ്രവണദര്ശനമോഹിതവല്ലവേ । വ്രജപദേ തദുരഃസ്ഥലഖേലനം നനു ഭവംതമഗൃഹ്ണത ഗോപികാഃ ॥9॥