നാരായണീയം ദശക 17 - ധ്രുവചരിതമ്

ಉತ್ತಾನಪಾದನೃಪತೇರ್ಮನುನಂದನಸ್ಯ ಜಾಯಾ ಬಭೂವ ಸುರುಚಿರ್ನಿತರಾಮಭೀಷ್ಟಾ । ಅನ್ಯಾ ಸುನೀತಿರಿತಿ ಭರ್ತುರನಾದೃತಾ ಸಾ ತ್ವಾಮೇವ ನಿತ್ಯಮಗತಿಃ ಶರಣಂ ಗತಾಽಭೂತ್ ॥1॥

ಅಂಕೇ ಪಿತುಃ ಸುರುಚಿಪುತ್ರಕಮುತ್ತಮಂ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ರುವಃ ಕಿಲ ಸುನೀತಿಸುತೋಽಧಿರೋಕ್ಷ್ಯನ್ । ಆಚಿಕ್ಷಿಪೇ ಕಿಲ ಶಿಶುಃ ಸುತರಾಂ ಸುರುಚ್ಯಾ ದುಸ್ಸಂತ್ಯಜಾ ಖಲು ಭವದ್ವಿಮುಖೈರಸೂಯಾ ॥2॥

ತ್ವನ್ಮೋಹಿತೇ ಪಿತರಿ ಪಶ್ಯತಿ ದಾರವಶ್ಯೇ ದೂರಂ ದುರುಕ್ತಿನಿಹತಃ ಸ ಗತೋ ನಿಜಾಂಬಾಮ್ । ಸಾಽಪಿ ಸ್ವಕರ್ಮಗತಿಸಂತರಣಾಯ ಪುಂಸಾಂ ತ್ವತ್ಪಾದಮೇವ ಶರಣಂ ಶಿಶವೇ ಶಶಂಸ ॥3॥

ಆಕರ್ಣ್ಯ ಸೋಽಪಿ ಭವದರ್ಚನನಿಶ್ಚಿತಾತ್ಮಾ ಮಾನೀ ನಿರೇತ್ಯ ನಗರಾತ್ ಕಿಲ ಪಂಚವರ್ಷಃ । ಸಂದೃಷ್ಟನಾರದನಿವೇದಿತಮಂತ್ರಮಾರ್ಗ- ಸ್ತ್ವಾಮಾರರಾಧ ತಪಸಾ ಮಧುಕಾನನಾಂತೇ ॥4॥

ತಾತೇ ವಿಷಣ್ಣಹೃದಯೇ ನಗರೀಂ ಗತೇನ ಶ್ರೀನಾರದೇನ ಪರಿಸಾಂತ್ವಿತಚಿತ್ತವೃತ್ತೌ । ಬಾಲಸ್ತ್ವದರ್ಪಿತಮನಾಃ ಕ್ರಮವರ್ಧಿತೇನ ನಿನ್ಯೇ ಕಠೋರತಪಸಾ ಕಿಲ ಪಂಚಮಾಸಾನ್ ॥5॥

ತಾವತ್ತಪೋಬಲನಿರುಚ್ಛ್-ವಸಿತೇ ದಿಗಂತೇ ದೇವಾರ್ಥಿತಸ್ತ್ವಮುದಯತ್ಕರುಣಾರ್ದ್ರಚೇತಾಃ । ತ್ವದ್ರೂಪಚಿದ್ರಸನಿಲೀನಮತೇಃ ಪುರಸ್ತಾ- ದಾವಿರ್ಬಭೂವಿಥ ವಿಭೋ ಗರುಡಾಧಿರೂಢಃ ॥6॥

ತ್ವದ್ದರ್ಶನಪ್ರಮದಭಾರತರಂಗಿತಂ ತಂ ದೃಗ್ಭ್ಯಾಂ ನಿಮಗ್ನಮಿವ ರೂಪರಸಾಯನೇ ತೇ । ತುಷ್ಟೂಷಮಾಣಮವಗಮ್ಯ ಕಪೋಲದೇಶೇ ಸಂಸ್ಪೃಷ್ಟವಾನಸಿ ದರೇಣ ತಥಾಽಽದರೇಣ ॥7॥

ತಾವದ್ವಿಬೋಧವಿಮಲಂ ಪ್ರಣುವಂತಮೇನ- ಮಾಭಾಷಥಾಸ್ತ್ವಮವಗಮ್ಯ ತದೀಯಭಾವಮ್ । ರಾಜ್ಯಂ ಚಿರಂ ಸಮನುಭೂಯ ಭಜಸ್ವ ಭೂಯಃ ಸರ್ವೋತ್ತರಂ ಧ್ರುವ ಪದಂ ವಿನಿವೃತ್ತಿಹೀನಮ್ ॥8॥