നാരായണീയം ദശക 19 - പ്രചേതൃണാം ചരിതമ്

पृथोस्तु नप्ता पृथुधर्मकर्मठः प्राचीनबर्हिर्युवतौ शतद्रुतौ । प्रचेतसो नाम सुचेतसः सुता- नजीजनत्त्वत्करुणांकुरानिव ॥1॥

पितुः सिसृक्षानिरतस्य शासनाद्- भवत्तपस्याभिरता दशापि ते पयोनिधिं पश्चिममेत्य तत्तटे सरोवरं संददृशुर्मनोहरम् ॥2॥

तदा भवत्तीर्थमिदं समागतो भवो भवत्सेवकदर्शनादृतः । प्रकाशमासाद्य पुरः प्रचेतसा- मुपादिशत् भक्ततमस्तव स्तवम् ॥3॥

स्तवं जपंतस्तममी जलांतरे भवंतमासेविषतायुतं समाः । भवत्सुखास्वादरसादमीष्वियान् बभूव कालो ध्रुववन्न शीघ्रता ॥4॥

तपोभिरेषामतिमात्रवर्धिभिः स यज्ञहिंसानिरतोऽपि पावितः । पिताऽपि तेषां गृहयातनारद- प्रदर्शितात्मा भवदात्मतां ययौ ॥5॥

कृपाबलेनैव पुरः प्रचेतसां प्रकाशमागाः पतगेंद्रवाहनः । विराजि चक्रादिवरायुधांशुभि- र्भुजाभिरष्टाभिरुदंचितद्युतिः ॥6॥

प्रचेतसां तावदयाचतामपि त्वमेव कारुण्यभराद्वरानदाः । भवद्विचिंताऽपि शिवाय देहिनां भवत्वसौ रुद्रनुतिश्च कामदा ॥7॥

अवाप्य कांतां तनयां महीरुहां तया रमध्वं दशलक्षवत्सरीम् । सुतोऽस्तु दक्षो ननु तत्क्षणाच्च मां प्रयास्यथेति न्यगदो मुदैव तान् ॥8॥