നാരായണീയം ദശക 3 - ഉത്തമഭക്തസ്യ ഗുണാഃ

പഠംതോ നാമാനി പ്രമദഭരസിംധൌ നിപതിതാഃ സ്മരംതോ രൂപം തേ വരദ കഥയംതോ ഗുണകഥാഃ । ചരംതോ യേ ഭക്താസ്ത്വയി ഖലു രമംതേ പരമമൂ- നഹം ധന്യാന് മന്യേ സമധിഗതസർവാഭിലഷിതാന് ॥1॥

ഗദക്ലിഷ്ടം കഷ്ടം തവ ചരണസേവാരസഭരേഽ- പ്യനാസക്തം ചിത്തം ഭവതി ബത വിഷ്ണോ കുരു ദയാമ് । ഭവത്പാദാംഭോജസ്മരണരസികോ നാമനിവഹാ- നഹം ഗായം ഗായം കുഹചന വിവത്സ്യാമി വിജനേ ॥2॥

കൃപാ തേ ജാതാ ചേത്കിമിവ ന ഹി ലഭ്യം തനുഭൃതാം മദീയക്ലേശൌഘപ്രശമനദശാ നാമ കിയതീ । ന കേ കേ ലോകേഽസ്മിന്നനിശമയി ശോകാഭിരഹിതാ ഭവദ്ഭക്താ മുക്താഃ സുഖഗതിമസക്താ വിദധതേ ॥3॥

മുനിപ്രൌഢാ രൂഢാ ജഗതി ഖലു ഗൂഢാത്മഗതയോ ഭവത്പാദാംഭോജസ്മരണവിരുജോ നാരദമുഖാഃ । ചരംതീശ സ്വൈരം സതതപരിനിര്ഭാതപരചി - ത്സദാനംദാദ്വൈതപ്രസരപരിമഗ്നാഃ കിമപരമ് ॥4॥

ഭവദ്ഭക്തിഃ സ്ഫീതാ ഭവതു മമ സൈവ പ്രശമയേ- ദശേഷക്ലേശൌഘം ന ഖലു ഹൃദി സംദേഹകണികാ । ന ചേദ്വ്യാസസ്യോക്തിസ്തവ ച വചനം നൈഗമവചോ ഭവേന്മിഥ്യാ രഥ്യാപുരുഷവചനപ്രായമഖിലമ് ॥5॥

ഭവദ്ഭക്തിസ്താവത് പ്രമുഖമധുരാ ത്വത് ഗുണരസാത് കിമപ്യാരൂഢാ ചേദഖിലപരിതാപപ്രശമനീ । പുനശ്ചാംതേ സ്വാംതേ വിമലപരിബോധോദയമില- ന്മഹാനംദാദ്വൈതം ദിശതി കിമതഃ പ്രാര്ഥ്യമപരമ് ॥6॥

വിധൂയ ക്ലേശാന്മേ കുരു ചരണയുഗ്മം ധൃതരസം ഭവത്ക്ഷേത്രപ്രാപ്തൌ കരമപി ച തേ പൂജനവിധൌ । ഭവന്മൂര്ത്യാലോകേ നയനമഥ തേ പാദതുലസീ- പരിഘ്രാണേ ഘ്രാണം ശ്രവണമപി തേ ചാരുചരിതേ ॥7॥