നാരായണീയം ദശക 93 - പംചവിംശതി ഗുരവഃ

ബംധുസ്നേഹം വിജഹ്യാം തവ ഹി കരുണയാ ത്വയ്യുപാവേശിതാത്മാ സർവം ത്യക്ത്വാ ചരേയം സകലമപി ജഗദ്വീക്ഷ്യ മായാവിലാസമ് । നാനാത്വാദ്ഭ്രാംതിജന്യാത് സതി ഖലു ഗുണദോഷാവബോധേ വിധിർവാ വ്യാസേധോ വാ കഥം തൌ ത്വയി നിഹിതമതേർവീതവൈഷമ്യബുദ്ധേഃ ॥1॥

ക്ഷുത്തൃഷ്ണാലോപമാത്രേ സതതകൃതധിയോ ജംതവഃ സംത്യനംതാ- സ്തേഭ്യോ വിജ്ഞാനവത്ത്വാത് പുരുഷ ഇഹ വരസ്തജ്ജനിര്ദുര്ലഭൈവ । തത്രാപ്യാത്മാത്മനഃ സ്യാത്സുഹൃദപി ച രിപുര്യസ്ത്വയി ന്യസ്തചേതാ- സ്താപോച്ഛിത്തേരുപായം സ്മരതി സ ഹി സുഹൃത് സ്വാത്മവൈരീ തതോഽന്യഃ ॥2॥

ത്വത്കാരുണ്യേ പ്രവൃത്തേ ക ഇവ നഹി ഗുരുര്ലോകവൃത്തേഽപി ഭൂമന് സർവാക്രാംതാപി ഭൂമിര്നഹി ചലതി തതസ്സത്ക്ഷമാം ശിക്ഷയേയമ് । ഗൃഹ്ണീയാമീശ തത്തദ്വിഷയപരിചയേഽപ്യപ്രസക്തിം സമീരാത് വ്യാപ്തത്വംചാത്മനോ മേ ഗഗനഗുരുവശാദ്ഭാതു നിര്ലേപതാ ച ॥3

സ്വച്ഛഃ സ്യാം പാവനോഽഹം മധുര ഉദകവദ്വഹ്നിവന്മാ സ്മ ഗൃഹ്ണാം സർവാന്നീനോഽപി ദോഷം തരുഷു തമിവ മാം സർവഭൂതേഷ്വവേയാമ് । പുഷ്ടിര്നഷ്ടിഃ കലാനാം ശശിന ഇവ തനോര്നാത്മനോഽസ്തീതി വിദ്യാം തോയാദിവ്യസ്തമാര്താംഡവദപി ച തനുഷ്വേകതാം ത്വത്പ്രസാദാത് ॥4॥

സ്നേഹാദ്വ്യാധാത്തപുത്രപ്രണയമൃതകപോതായിതോ മാ സ്മ ഭൂവം പ്രാപ്തം പ്രാശ്നന് സഹേയ ക്ഷുധമപി ശയുവത് സിംധുവത്സ്യാമഗാധഃ । മാ പപ്തം യോഷിദാദൌ ശിഖിനി ശലഭവത് ഭൃംഗവത്സാരഭാഗീ ഭൂയാസം കിംതു തദ്വദ്ധനചയനവശാന്മാഹമീശ പ്രണേശമ് ॥5॥

മാ ബദ്ധ്യാസം തരുണ്യാ ഗജ ഇവ വശയാ നാര്ജയേയം ധനൌഘം ഹര്താന്യസ്തം ഹി മാധ്വീഹര ഇവ മൃഗവന്മാ മുഹം ഗ്രാമ്യഗീതൈഃ । നാത്യാസജ്ജേയ ഭോജ്യേ ഝഷ ഇവ ബലിശേ പിംഗലാവന്നിരാശഃ സുപ്യാം ഭര്തവ്യയോഗാത് കുരര ഇവ വിഭോ സാമിഷോഽന്യൈര്ന ഹന്യൈ ॥6॥

വര്തേയ ത്യക്തമാനഃ സുഖമതിശിശുവന്നിസ്സഹായശ്ചരേയം കന്യായാ ഏകശേഷോ വലയ ഇവ വിഭോ വര്ജിതാന്യോന്യഘോഷഃ । ത്വച്ചിത്തോ നാവബുധ്യൈ പരമിഷുകൃദിവ ക്ഷ്മാഭൃദായാനഘോഷം ഗേഹേഷ്വന്യപ്രണീതേഷ്വഹിരിവ നിവസാന്യുംദുരോര്മംദിരേഷു ॥7॥