नारायणीयं दशक 61 - विप्रपत्न्यनुग्रहम्

ततश्च वृंदावनतोऽतिदूरतो वनं गतस्त्वं खलु गोपगोकुलैः । हृदंतरे भक्ततरद्विजांगना- कदंबकानुग्रहणाग्रहं वहन् ॥1॥

ततो निरीक्ष्याशरणे वनांतरे किशोरलोकं क्षुधितं तृषाकुलम् । अदूरतो यज्ञपरान् द्विजान् प्रति व्यसर्जयो दीदिवियाचनाय तान् ॥2॥

गतेष्वथो तेष्वभिधाय तेऽभिधां कुमारकेष्वोदनयाचिषु प्रभो । श्रुतिस्थिरा अप्यभिनिन्युरश्रुतिं न किंचिदूचुश्च महीसुरोत्तमाः ॥3॥

अनादरात् खिन्नधियो हि बालकाः । समाययुर्युक्तमिदं हि यज्वसु । चिरादभक्ताः खलु ते महीसुराः कथं हि भक्तं त्वयि तैः समर्प्यते ॥4॥

निवेदयध्वं गृहिणीजनाय मां दिशेयुरन्नं करुणाकुला इमाः । इति स्मितार्द्रं भवतेरिता गता- स्ते दारका दारजनं ययाचिरे ॥5॥

गृहीतनाम्नि त्वयि संभ्रमाकुला- श्चतुर्विधं भोज्यरसं प्रगृह्य ताः । चिरंधृतत्वत्प्रविलोकनाग्रहाः स्वकैर्निरुद्धा अपि तूर्णमाययुः ॥6॥

विलोलपिंछं चिकुरे कपोलयोः समुल्लसत्कुंडलमार्द्रमीक्षिते । निधाय बाहुं सुहृदंससीमनि स्थितं भवंतं समलोकयंत ताः ॥7॥

तदा च काचित्त्वदुपागमोद्यता गृहीतहस्ता दयितेन यज्वना । तदैव संचिंत्य भवंतमंजसा विवेश कैवल्यमहो कृतिन्यसौ ॥8॥