नारायणीयं दशक 37 - श्रीकृष्णावतारोपक्रमम्

സാംദ്രാനംദതനോ ഹരേ നനു പുരാ ദൈവാസുരേ സംഗരേ ത്വത്കൃത്താ അപി കര്മശേഷവശതോ യേ തേ ന യാതാ ഗതിമ് । തേഷാം ഭൂതലജന്മനാം ദിതിഭുവാം ഭാരേണ ദൂരാര്ദിതാ ഭൂമിഃ പ്രാപ വിരിംചമാശ്രിതപദം ദേവൈഃ പുരൈവാഗതൈഃ ॥1॥

ഹാ ഹാ ദുര്ജനഭൂരിഭാരമഥിതാം പാഥോനിധൌ പാതുകാ- മേതാം പാലയ ഹംത മേ വിവശതാം സംപൃച്ഛ ദേവാനിമാന് । ഇത്യാദിപ്രചുരപ്രലാപവിവശാമാലോക്യ ധാതാ മഹീം ദേവാനാം വദനാനി വീക്ഷ്യ പരിതോ ദധ്യൌ ഭവംതം ഹരേ ॥2॥

ഊചേ ചാംബുജഭൂരമൂനയി സുരാഃ സത്യം ധരിത്ര്യാ വചോ നന്വസ്യാ ഭവതാം ച രക്ഷണവിധൌ ദക്ഷോ ഹി ലക്ഷ്മീപതിഃ । സർവേ ശർവപുരസ്സരാ വയമിതോ ഗത്വാ പയോവാരിധിം നത്വാ തം സ്തുമഹേ ജവാദിതി യയുഃ സാകം തവാകേതനമ് ॥3॥

തേ മുഗ്ധാനിലശാലിദുഗ്ധജലധേസ്തീരം ഗതാഃ സംഗതാ യാവത്ത്വത്പദചിംതനൈകമനസസ്താവത് സ പാഥോജഭൂഃ । ത്വദ്വാചം ഹൃദയേ നിശമ്യ സകലാനാനംദയന്നൂചിവാ- നാഖ്യാതഃ പരമാത്മനാ സ്വയമഹം വാക്യം തദാകര്ണ്യതാമ് ॥4॥

ജാനേ ദീനദശാമഹം ദിവിഷദാം ഭൂമേശ്ച ഭീമൈര്നൃപൈ- സ്തത്ക്ഷേപായ ഭവാമി യാദവകുലേ സോഽഹം സമഗ്രാത്മനാ । ദേവാ വൃഷ്ണികുലേ ഭവംതു കലയാ ദേവാംഗനാശ്ചാവനൌ മത്സേവാര്ഥമിതി ത്വദീയവചനം പാഥോജഭൂരൂചിവാന് ॥5॥

ശ്രുത്വാ കര്ണരസായനം തവ വചഃ സർവേഷു നിർവാപിത- സ്വാംതേഷ്വീശ ഗതേഷു താവകകൃപാപീയൂഷതൃപ്താത്മസു । വിഖ്യാതേ മധുരാപുരേ കില ഭവത്സാന്നിധ്യപുണ്യോത്തരേ ധന്യാം ദേവകനംദനാമുദവഹദ്രാജാ സ ശൂരാത്മജഃ ॥6॥

ഉദ്വാഹാവസിതൌ തദീയസഹജഃ കംസോഽഥ സമ്മാനയ- ന്നേതൌ സൂതതയാ ഗതഃ പഥി രഥേ വ്യോമോത്ഥയാ ത്വദ്ഗിരാ । അസ്യാസ്ത്വാമതിദുഷ്ടമഷ്ടമസുതോ ഹംതേതി ഹംതേരിതഃ സംത്രാസാത് സ തു ഹംതുമംതികഗതാം തന്വീം കൃപാണീമധാത് ॥7॥